Biografia

Chrzcielnica, w której Zofia Kamila Truszkowska została ochrzczona.

Miejsce pierwszej Ochronki przy ulicy Kościelnej 10 w Warszawie

Ołtarz z relikwiami błogosławionej Marii Angeli Truszkowskiej w kościele Niepokalanego Serca Maryi w Krakowie.

Błogosławiona Maria Angela Truszkowska

przychodzi na świat 16 maja 1825 roku w Kaliszu. Na chrzcie św. otrzymuje imiona Zofia Kamila. Od najmłodszych lat cechuje ją nieprzeciętna wrażliwość na potrzeby biednych.

W Warszawie, dokąd Truszkowscy przenoszą się z Siedlec w 1834 roku, Zofia, uczęszcza na pensję Laury Brzezińskiej – Guerin. Wiosną 1854 roku wstępuje do Stowarzyszenia św. Wincentego a Paulo, a kilka miesięcy później dołącza także do III Zakonu św. Franciszka, stając się tzw. tercjarką. Ogrom nędzy na ulicach XIX wiecznej Warszawy motywuje ją do działania. Dlatego też w listopadzie 1854 roku na Rynku Nowego Miasta, przy obecnej ulicy Kościelnej 10, zakłada za zgodą swojego spowiednika bł. Honorata Koźmińskiego, schronisko dla kilku osieroconych dziewcząt oraz kilku staruszek, nazywane Instytutem Panny Truszkowskiej. Rosnąca liczba podopiecznych sprawia, że instytucja zostaje przeniesiona w 1856 roku na Mostową, gdzie zaczyna funkcjonować jako Zakład św. Feliksa. Zofia, znana już jako Matka Angela i grupa towarzyszących jej sióstr – które prowadzają gromadkę dzieci przed figurę św. Feliksa do warszawskiego kościoła ojców kapucynów - otrzymują od mieszkańców Stolicy nazwę „felicjanek”.

Następnym etapem w życiu młodej rodziny zakonnej i jej Założycielki staje się praca wśród ludności grekokatolickiej na Podlasiu. Siostry prowadzą tam tzw. ochrony dla dzieci wiejskich, w których uczą także dorosłych. Wybuch powstania styczniowego w 1863 roku zmusza felicjanki do zmiany kierunku ich działań. Ochrony zostają zamienione na szpitale, gdzie opatruje się rannych powstańców. Ta samarytańska posługa i patriotyczne zaangażowanie sióstr, nie podobają się rosyjskiemu zaborcy, który w grudniu 1864 roku wydaje dekret likwidujący Zgromadzenie Sióstr św. Feliksa na terenach podległych carowi. Siostry są zmuszone zdjąć habity i wrócić do swoich rodzin. Tylko nielicznej grupie felicjanek klauzurowych, wyodrębnionej wewnątrz Zgromadzenia w 1860 roku, a po kasacie przewiezionej wraz z Matką Angelą do klasztoru sióstr bernardynek w Łowiczu, udaje się zachować strój zakonny.

Po chwilowym rozproszeniu Zgromadzenie odradza się na terenie Galicji i dzięki staraniom bpa Antoniego Gałeckiego w 1865 roku otrzymuje zatwierdzenie cesarza austriackiego. Wiosną 1866 roku, Założycielka udaje się do Krakowa, gdzie felicjanki oprócz ochrony prowadzonej tam od 1861 roku zajmują też otrzymany w spadku po hr. Pelagii Russanowskiej dom przy ul. Mikołajskiej 18. Tam zatrzymuje się Matka Maria Angela. Po dołączeniu do grupy sióstr czynnych, mimo pogarszającego się stanu zdrowia i stopniowej utraty słuchu, Matka Maria Angela ofiarnie przewodzi Zgromadzeniu, starając się o rozszerzenie jego działalności. Jesienią 1869 roku składa jednak prośbę o zwolnienie z obowiązków zarządzania Zgromadzeniem, nie przestając troszczyć się o jego losy, ponieważ jak sama napisze w liście do duchowego Ojca Zgromadzenia – bł. Honorata „Matką być nie przestała”.

W 1870 roku Matka opuszcza dom przy ul. Mikołajskiej i przenosi się na stałe do nowego klasztoru przy ul. Smoleńsk 6 w Krakowie. Tam długie godziny spędza na adoracji Najświętszego Sakramentu w felicjańskim kościele, w którym od 1884 roku codziennie jest wystawiany Pan Jezus. Zanim choroba nowotworowa przykuje ją do łóżka, haftuje szaty liturgiczne dla ubogich świątyń, pielęgnuje kwiaty w klasztornym ogrodzie i angażuje się w sprawy Zgromadzenia, które na kilka tygodni przed jej śmiercią zostaje zatwierdzone przez papieża Leona XIII. Akt ten pozwala po trudach życia, Matce Wielkiej Rodziny Felicjańskiej odejść w pokoju do Pana po zasłużoną nagrodę dnia 10 października 1899 roku.

Kult Założycielki felicjanek rozwija się już od chwili jej śmierci. Jednak sytuacja polityczna państwa polskiego, w tym dwie wojny światowe, odsuwają w czasie termin inicjacji jej procesu beatyfikacyjnego. Stąd też dopiero w roku 1949 Kard. Adam Sapieha rozpoczyna proces informacyjny. Wszystkie jego etapy, określone prawem kanonicznym, trwają do roku 1969, kiedy to Kard Karol Wojtyła zamyka proces w Krakowie i przekazuje sprawę Stolicy Apostolskiej. Dnia 2 kwietnia 1982 roku Kongregacja do Spraw Świętych w Rzymie wydaje dekret o heroiczności cnót Służebnicy Bożej Marii Angeli Truszkowskiej, a dekadę później, po zatwierdzeniu cudu, dokonanego za jej przyczyną, Jan Paweł II na Placu św. Piotra w Rzymie w dniu 18 kwietnia 1993 roku wynosi ją do chwały ołtarzy, podkreślając, że przez całe swoje życie była wierna w miłości, wierna w cierpieniu, wierna do końca.